Charakterystyka
Na tle zamętu panującego w Ameryce Środkowej Kostaryka jest spokojnym krajem, a jego mieszkańcy żyją w zgodzie ze sobą i z naturą. Kostaryka to małe, demokratyczne i pokojowo nastawione państwo na przesmyku pomiędzy Amerykami, graniczące z Nikaraguą i Panamą. Poziom rozwoju kostarykańskiego społeczeństwa nie daje się pogodzić z klasyfikowaniem Kostaryki jako kraju trzeciego świata. Nie spotyka się tam obrazków typowych dla innych państw latynoamerykańskich -jak Meksyk czy Brazylia - a sławy przysparzają jej troska o środowisko naturalne oraz wysiłki na rzecz utrzymania pokoju w regionie. Odkąd Don Pepe Figueres rozwiązał w 1949 r. kostarykańskie siły zbrojne, rząd przeznacza duży procent dochodów na edukację, ochronę zdrowia i przyrody. Parki narodowe, rezerwaty i siedliska dzikiej zwierzyny obejmują ok. jednej czwartej terytorium kraju. W Kostaryce występuje ponad 850 gatunków ptaków, 250 gatunków ssaków i ok. 6% wszystkich zidentyfikowanych na świecie gatunków flory i fauny. To maleńkie państewko (3,8 min mieszkańców) - kraina gęstej dżungli, aktywnych wulkanów i dziewiczych plaż - dzięki urozmaiconemu krajobrazowi wydaje się większe niż jest w rzeczywistości. Jedna trzecia całej populacji mieszka w umiarkowanym klimacie Mesety Centralnej - śród-górskiej kotliny, gdzie leży również stolica kraju, San Jose. Każdy Tico (Kostarykańczyk) powie jednak, że prawdziwa Kostaryka to tereny wiejskie, czyli campo. Jeden z urzędników Banku Światowego nazwał Kostarykę Krajem Złotego Środka. I chociaż tamtejszej gospodarce daleko do doskonałości, standard życia w kraju jest wysoki. Większość ludności zalicza się do klasy średniej, a przeciętny dochód na jednego mieszkańca wynosi ok. 4 tys. dolarów amerykańskich. Mieszkańcy korzystają z dobrej państwowej opieki medycznej, szkół i innych udogodnień, na które mogą sobie pozwolić, jak elektryczność czy bieżąca woda, podczas gdy sąsiednie kraje hojnie przeznaczają duże kwoty na siły zbrojne i tłumienie powstań.